Była wiosna 2024 r. Kończyłam właśnie II rok studiów licencjackich na kierunku: resocjalizacja. O Fundacji PODAJ DALEJ dowiedziałam się na uczelni. Wiele informacji o niej znalazłam także w internecie i w konińskich mediach. Wspólnie z grupą znajomych z roku wybraliśmy się do Osady Janaszkowo, aby obejrzeć uruchomione już Centrum Rehabilitacji, a także świetlicę z nowoczesnymi zajęciami multisensorycznymi dla dzieci z niepełnosprawnością. Poznałam tam pracowników Fundacji i jej podopiecznych – dzieci i dorosłe osoby z niepełnosprawnością. Nasza przewodniczka opowiadała o Osadzie i działaniach Fundacji z dużym zaangażowaniem. Najbardziej jednak spodobał się niezwykle pozytywny, energetyczny, pełen radości klimat tego miejsca. Po tym spotkaniu zadeklarowałam w Fundacji chęć współpracy jako wolontariuszka. 

Wśród osób z niepełnosprawnością już pracowałam. Rok wcześniej odbyłam praktyki studenckie w środowiskowym domu samopomocy dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Pomagałam uczestnikom zajęć w nauce codziennych czynności praktycznych takich jak np. gotowanie, robienie zakupów, załatwianie spraw urzędowych, ale też pomagałam im w szukaniu w pracy. Z kolei na uczelni angażowałam się w wydarzenia organizowane i przez ANS i przez Studenckie Koło Naukowe. Uznałam, że wolontariat na rzecz osób z niepełnosprawnością będzie dla mnie kolejnym doświadczenie przydatnym podczas studiów magisterskich o kierunku: nauki pedagogiczne i dalej, w przyszłej pracy.   

Nie wiedziałam w czym chcę pomagać w Fundacji. Nie miałam jakiś planów, wizji, wyobrażeń. Chciałam być po prostu wśród ludzi i z ludźmi. Na początku byłam onieśmielona, bo nie znałam wszystkich pracowników i współpracowników Fundacji. Z czasem otworzyłam się, stałam się bardziej rozmowa. 

Oczywiście, że pamiętam swoje pierwsze zadanie. To była pomoc podczas meczu koszykówki na wózkach. Przydzielono mi obsługę stoiska gastronomicznego. Ale gdy nie było Klientów mogłam przyglądać się dynamicznej rozgrywce na boisku. Czułam się częścią tego przedsięwzięcia. Potem pomagałam jeszcze m.in. w świetlicy w Osadzie Janaszkowo, koloniach dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, koloniach Małych Odkrywców dla dzieci z niepełnosprawnością ruchową, podczas Gali Niezależności z okazji 20-lecia Fundacji, a także pisałam listy do św. Mikołaja w imieniu podopiecznych Fundacji i rozdawałam fundacyjne ulotki.  

Był też pewien chłopiec. Szczególnie dla mnie ważny. Dzięki niemu zrozumiałam jak bardzo mogę być dla kogoś ważna. Poznałam go na koloniach Małych Odkrywców w ubiegłym roku. Pierwszy raz był gdzieś bez rodziców i bardzo przeżywał tę rozłąkę bo był z nimi zżyty. Tak mnie polubił, że nie tylko uspokoił się i poczuł bezpiecznie, ale też zażyczył sobie, aby być pod moją opieką podczas następnych kolonii. I tak się też stało. 

Nie mam konkretnych planów na przyszłość. Na razie skupiam się na studiach. Umiem pogodzić swoje obowiązki na uczelni z pomaganiem w Fundacji. A moi bliscy interesują się działaniami Fundacji i są dumni, że w niej działam. Wiem na pewno, że w moim dalszym życiu miejsce na wolontariat zawsze znajdę. Dzięki wolontariatowi stałam się bardziej pewna siebie. Zyskałam poczucie, że kogoś obdarowałam szczęściem, przez co sama stałam się szczęśliwsza. A to jest dla mnie największa zapłata. Kto poczuł choć raz co to znaczy być wolontariuszem, to już nigdy z tego nie zrezygnuje.