Chociaż na placu budowy Osady Janaszkowo w Wąsoszach codziennie słychać gwar prac i stuki młotków, na chwilę wszystko ucichło. W kameralnym, ale niezwykle ciepłym gronie podopiecznych, pracowników, wolontariuszy oraz przyjaciół naszej Fundacji – przedstawicieli lokalnych mediów zrobiliśmy coś niezwykłego – zamknęliśmy kawałek naszego dzisiejszego świata w „kapsule czasu”. Dla tych którzy będą tu po nas. I otworzą tę kapsułę w 2076 roku.
Akcja wyszła zupełnie spontanicznie. Tydzień wcześniej Pan Andrzej, główny wykonawca budowy, powiedział nam: „To jest ostatni moment, żeby coś wmurować”. Nie zastanawialiśmy się długo. Zanim mury Osady Janaszkowo domkną się na ostatecznym etapie prac, postanowiliśmy zostawić wiadomość dla tych, którzy otworzą ten metalowy pojemnik za pół wieku.
Co schowaliśmy dla ludzi z przyszłości?
Długo się nad tym zastanawialiśmy! Im bliżej był termin 10 września, tym więcej pomysłów przychodziło nam do głowy. O pomoc w stworzeniu zawartości kapsuły zapytaliśmy również naszą Facebookową społeczność. Chcieliśmy, aby w środku znalazło się wszystko to, co tworzy naszą tożsamość i powie przyszłym pokoleniom najwięcej o tym, co robimy i co jest dla nas ważne.
Do kapsuły trafiły:
- list od serca napisany przez nas do przyjaciół z przyszłości,
- list od naszych Wolontariuszy, przygotowany przez Marzenę,
- pendrive pełen pamiątek: zdjęcia, filmy z cyklu „To i owo w Osadzie Janaszkowo” z naszą inżynier Moniką w roli głównej, a także publikacje takie jak „Skrzydlata generacja” czy „Generacje Niezależności” w plikach PDF oraz pewna niepoważna, filmowa niespodzianka 😄. Ciekawe czy ludzie z przyszłości będą wiedzieli, jak go odtworzyć?
- książka-biografia „Doktor Piotr. Pasje życia Piotra Janaszka” autorstwa Eugenii Dabertowej, opowiadająca historię naszego Patrona,
- pamiątkowa rzeźba autorstwa lokalnego artysty i naszego przyjaciela, Henryka Jankowskiego,
- maskotka Liska Ibiska,
- szczególne kamyki: ten z ul. 3 Maja w Koninie (gdzie 13 lat temu powstały mieszkania treningowe) oraz kamyczek z współpracującego z nami Blues Hostelu,
- nasiona niezapominajki oraz muszelki znad morza z napisem PODAJ DALEJ, przywiezione przez Wolontariuszkę Lenkę,
- drobiazgi dnia codziennego: gazetki fundacyjne, ulotki, aktualny numer „Przeglądu Konińskiego” z artykułem o Fundacji, a także lista obecności wszystkich uczestników tego wydarzenia z ich podpisami, datami urodzenia, a czasami nawet numerami telefonów!
Czy stare dęby w Janaszkowie jeszcze szumią?
Najważniejszą częścią kapsuły były jednak słowa i pytania skierowane do ludzi, których dziś jeszcze nie znamy. Zuzanna Janaszek-Maciaszek odczytała poruszające fragmenty listu do przyszłych pokoleń:
„Drogi przyjacielu, droga przyjaciółko z przyszłości… Minęło ponad 50 lat. Nie wiem, jaki świat widzisz za oknem, czym podróżujesz, jak się porozumiewasz, jakie choroby potrafisz leczyć i jak daleko zaprowadziła cię technologia. Być może rzeczy, które dla nas w 2026 roku są tylko marzeniem, dla ciebie są już codziennością. Bardzo chciałabym wierzyć, że mimo upływu pół wieku nie zmieniło się to, co w człowieku najważniejsze – potrzeba bliskości, potrzeba godności, potrzeba bycia potrzebnym i gotowość, by podać rękę drugiemu człowiekowi”.
W liście pytamy czy wciąż przyjeżdżają tu osoby po wypadkach i z urazami rdzenia, które na początku mówią „nie dam rady”, a potem odzyskują wiarę w siebie i uczą się żyć na nowo.
Godność, wolność i niezależność
Wmurowanie kapsuły było też okazją do podsumowania intensywnych prac budowlanych. Obecni na miejscu goście mogli zobaczyć, na jakim etapie jest budowa, która ma zakończyć się wraz z 2026 rokiem. Na miejscu był z nami Maciej Sytek, Prezes Agencji Rozwoju Regionalnego w Koninie, który podkreślił, że wsparcie Osady ze środków Sprawiedliwej Transformacji Wielkopolski Wschodniej to „jedne z najlepiej wydanych pieniędzy, które dają ludziom realną nadzieję”.
Bardzo dziękujemy za te słowa!
Dziękujemy również całemu zespołowi, wykonawcom, inspektorom, partnerom z PFRON, ARR i wszystkim Darczyńcom za to, że codziennie tworzycie z nami to niezwykłe miejsce. Trzymajcie kciuki za postęp prac!
A Wam wszystkim mówimy po prostu: podawajcie dalej to, co najcenniejsze.
